Nang magtama ang aming mga paningin, parang tumigil ang pag-inog ng buong mundo. Nawala ang lamig sa mga mata ni Tristan; napalitan iyon ng matinding pagkagulat bago dahan-dahang naging pamilyar na init na huli kong nasaksihan sa madilim na silid noong gabing iyon.
“Ikaw…?” mahinang usal niya, bahagyang umabante patungo sa akin.
Nanginig ang mga kamay ko. Naisip ko ang kapatid ko sa ospital, ang isang daang libong pisong kailangan namin, at ang dangal ng pamilyang ito na madudungisan kapag may nakapansin sa amin. Agad kong ibinaba ang aking tingin at inilapag ang tuxedo sa ibabaw ng marangyang sofa.
“Patawad po, Senyorito Tristan. Inilagay ko lang po ang inyong kasuotan para bukas,” pormal at pigil ang panginginig ng boses kong wika. Lumuhod ang ulo ko sa paggalang bilang isang hamak na kasambahay at mabilis akong humakbang patalikod upang makalabas.
Bago ko pa mahawakan ang seradura ng pinto, isang matikas na braso ang humarang dito. Tumunog ang pagsara ng pinto at narinig ko ang pag-click ng lock.
“Huwag kang umalis nang ganyan lang, Ysabel,” madiing bulong niya malapit sa tainga ko. Naalala pa niya ang pangalan ko.
Hinarap niya ako. Ang bilyonaryong kinatatakutan ng buong mansyon ay nakatitig sa akin nang may halo ng pait at pagsusumamo.
“Hinahanap kita buong buwan,” sabi niya, bahagyang basag ang boses. “Nag-iwan ako ng numero, nag-iwan ako ng sulat, pero bigla kang naglaho na parang bula. At ngayong narito ka… nagpapanggap kang hindi mo ako kilala?”
“Senyorito, ikakasal na kayo bukas,” matapang ngunit may luhang sagot ko habang pinipilit umiwas sa kanyang mga mata. “Nandito lang ako para magtrabaho. Kailangan kong iligtas ang kapatid ko. Hindi ako parte ng marangyang mundo ninyo.”
Bumuntong-hininga siya nang malalim, hinawakan ang aking mga balikat nang buong ingat—walang halong karahasan, kundi wagas na pagnanais na huwag na akong muling mawala. “Ang kasal bukas ay isang business merger lang ng mga magulang ko kay Clarisse. Hindi ko siya mahal, Ysabel. Ang gabing nakasama kita ang nag-iisang pagkakataon sa buong buhay ko kung kailan naramdaman kong totoo akong tao, hindi lang isang pirasong kontrata.”
Bago pa ako makasagot, may kumatok nang marahas sa labas ng pinto.
“Tristan, darling? Are you in there? The wedding coordinator needs to confirm the vows,” marinig ang maarteng boses ni Clarisse, ang mayamang tagapagmana na nakatakda niyang pakasalan.
Namilog ang mga mata ko sa takot. “Pakiusap, Tristan… kapag nahuli ako rito, mawawalan ako ng trabaho. Mamamatay ang kapatid ko.”
Tinitigan ako ni Tristan nang buong linaw at desisyon. Binuksan niya ang walk-in closet at marahang itinulak ako papasok. “Magtago ka muna. Magtiwala ka sa akin.”
Nang buksan niya ang pinto, narinig ko ang pormal at malamig na pakikipag-usap niya kay Clarisse. Ilang minuto lang ay pinaalis din niya ito sa pamamagitan ng pagdadahilang kailangan niya ng pahinga bago ang malaking araw.
Nang muli akong lumabas mula sa closet, inabutan ako ni Tristan ng isang itim na bank card at isang pirasong papel na may address ng isang pribadong ospital.
“Inilipat ko na sa system kanina ang buong bayad sa operasyon ng kapatid mo sa St. Luke’s. Hindi mo na kailangan ang isandaang libo mula sa agency. Ang kailangan ko lang… ay ang sagot mo.”
Natulala ako. “A-anong sagot?”
“Kung aatras ako sa kasal bukas… sasamahan mo ba akong harapin ang mundong ito?”
Hindi ko alam kung paano ako nakalabas ng silid na iyon. Buong gabi akong hindi nakatulog sa silid ng mga kasambahay, binabagabag ng moralidad, ng utang na loob, at ng matinding pintig ng puso ko sa tuwing naiisip ko ang mukha ni Tristan.
Kinabukasan, sumapit ang araw ng kasal.
Puno ang Manila Cathedral ng matataas na opisyal, mga kilalang negosyante, at mga camera ng iba’t ibang media outlets. Naka-istasyon kaming mga staff sa gilid ng pasilyo, hawak ang mga basket ng petals at mga pamalit na gamit.
Lumakad si Clarisse sa altar na parang reyna sa kanyang mamahaling gown. Sa kabilang dulo, nakatayo si Tristan sa kanyang puting tuxedo—ang mismong damit na inihatid ko kahapon. Malamig ang kanyang mukha, walang bahid ng ngiti.
Nang dumating ang sandali ng seremonya:
“Tristan De Silva, do you take Clarisse Valderama to be your lawfully wedded wife, to have and to hold, from this day forward, for better, for worse, for richer, for poorer, in sickness and in health, until death do you part?”
Katahimikan ang bumalot sa buong katedral. Lumipas ang limang segundo. Sampung segundo.
Tumingin si Tristan sa kanyang ama, na mahigpit ang titig na nagbabanta ng pagtatakwil at pagkawala ng mana. Pagkatapos, lumingon siya sa bandang gilid ng katedral—diretso sa kinatatayuan ko sa hanay ng mga kasambahay.
Nagtagpo ang aming mga mata. Sa titig na iyon, walang takot. May kalayaan.
Humarap si Tristan sa pari, kinuha ang mikropono, at humarap sa lahat ng bisita.
“Hindi ko magagawa ito.”
Nalaglag ang panga ng pari. Nagkagulo ang mga bisita, suminghap si Clarisse, at tumayo ang Don upang sumigaw.
“I cannot marry someone while my heart completely belongs to another,” malinaw at buong tapang na pahayag ni Tristan. Tinanggal niya ang mamahaling boutonnière sa kanyang dibdib at inilapag sa altar. “Maaari ninyong bawiin ang apelyido ko at ang posisyon ko sa kumpanya, pero hindi ninyo mabibili ang buhay ko.”
Bumaba siya sa altar habang nagkukumahog ang mga camera flashes. Sa gitna ng kaguluhan, ng sigawan ng pamilya, at ng bulungan ng mataas na lipunan, naglakad siya nang diretso sa akin.
Huminto siya sa aking harapan, hinawakan ang nanlalamig kong kamay sa harap ng buong bansa, at ngumiti nang totoo sa unang pagkakataon.
“Tara na, Ysabel. Tapos na ang pagtakas natin.”
At sa paghakbang namin palabas ng katedral, alam kong hindi magiging madali ang haharapin naming bagyo—pero sa unang pagkakataon sa aming buhay, pareho kaming malaya.
BAHAGI ITO NG KUWENTO.
I-like ang post na ito.
Sabihin sa comments kung ano ang tingin mo.
I-tap “All comments” at buksan ang reply sa ilalim ng pinned comment para ipagpatuloy ang pagbabasa. 
