Bahagi2:
Bawat salitang lumalabas sa kanilang mga bibig ay parang lason na unti-unting sumusugat sa aking puso, ngunit kasabay nito ang pag-aapoy ng isang matinding galit. Ang pagod na naramdaman ko kanina ay biglang naglaho, napalitan ng nanlalamig na determinasyon.
“Siguraduhin mo lang na pirmahan niya ang power of attorney bukas, Rafael,” patuloy ni Bianca habang narinig ko ang kalansing ng mga susi sa kanyang bag. “Kapag nagduda ‘yan, tapos ang plano natin.”
“Huwag kang mag-alala,” sagot ni Rafael na may kasamang tunog ng paglapat ng kanilang mga labi—isang halik na nagpatunay sa kanilang karumal-dumal na kataksilan sa mismong paanan ng aking kama. “Hawak ko siya sa leeg. Halika na sa kabilang kwarto, baka magising pa ‘yan dito.”
Narinig ko ang marahang paghakbang ng kanilang mga paa palabas at ang banayad na paglapat ng pinto. Sa sandaling sumara iyon, dahan-dahan kong iminulat ang aking mga mata sa dilim.
Walang luhang pumatak. Ang dating inosente at mapagtiwalang Mara ay tuluyan nang namatay sa gabing iyon.
Bumangon ako nang walang ingay. Lumapit ako sa aking hanbag at kinuha ang aking personal na telepono. Sa halip na mag-eskandalo o umiyak, agad kong tinawagan ang nag-iisang taong mapagkakatiwalaan ko mula pagkabata—si Attorney David Gomez, ang punong abogado ng aming pamilya.
“Mara? Bakit ka napatawag nang ganitong oras?” nagtatakang tanong ni Attorney Gomez sa kabilang linya.
“Attorney, i-hold mo lahat ng filings para sa marriage certificate namin ni Rafael bukas ng umaga,” malamig at mariin kong utos. “At kailangan ko ng emergency freeze sa lahat ng financial transfers at corporate accounts ng kumpanya simula alas-otso ng umaga. Ngayon din, mag-set up ka ng private forensic audit team.”
Natahimik sandali ang abogado bago sumagot nang may pagkaalerto, “Naiintindihan ko, Mara. May problema ba?”
“May mga ahas sa sarili kong bakuran, Attorney. At sisiguraduhin kong wala ni isa sa kanila ang makakatakas.”
Pagsapit ng umaga, sumikat ang araw sa marangyang balkonahe ng honeymoon suite. Nakasuot na ako ng isang eleganteng puting business suit, may hawak na tasa ng kape, at nakaupo sa sala nang pumasok si Rafael na may bitbit na breakfast tray at matatamis na ngiti sa labi.
“Good morning, my beautiful wife,” malambing niyang bati, may kasama pang halik sa aking pisngi na nagdulot sa akin ng matinding pandidiri. “Pinaghandaan kita ng almusal. Nga pala, may ilang corporate papers tayong kailangang pirmahan bago tayo bumiyahe para sa board meeting mamaya.”
Inilapag niya ang isang folder sa ibabaw ng mesa. Kinuha ko ito at binuklat—ang Special Power of Attorney na magbibigay sa kanya ng buong kapangyarihan sa aking mga ari-arian.
Tumingin ako nang diretso sa kanyang mga mata at ngumiti nang tipid. “Salamat, Rafael. Bakit hindi natin sabay na pirmahan ito sa opisina? Pinatawag ko si Bianca para sa isang biglaang meeting.”
Bahagyang kumislap ang pagkagulat sa mga mata ni Rafael, ngunit agad itong napalitan ng tagumpay. Inakala niyang ganap nang nahulog ang kanyang bitag.
Makalipas ang dalawang oras, nasa penthouse boardroom kami ng aming corporate headquarters. Nakaupo si Bianca sa kabisera katabi ni Rafael, parehong may lihim na sulyapan ng tagumpay habang hinihintay ang aking paglagda.
“Mara, narito na ang approval forms para sa international expansion capital,” nakangiting sabi ni Bianca, pilit na itinatago ang pananabik sa kanyang tinig. “Kapag napirmahan mo na ito kasabay ng authorization ni Rafael, mabilis nating maiilipat ang pondo.”
Tahimik kong inilapag ang aking mamahaling pluma sa mesa.
“Bakit ko naman ililipat ang buong pondo ng pamilya ko sa offshore accounts ninyo sa Cayman Islands?” mahinahon ngunit mariin kong tanong.
Napatigil si Bianca. Nawala ang kulay sa mukha ni Rafael.
“M-Mara, anong pinagsasabi mo?” utal na tanong ni Rafael, pilit na tumatawa. “Biro ba ‘to?”
Hindi ako sumagot. Sa halip, pinindot ko ang remote sa aking tabi. Bumukas ang malaking screen sa dingding ng boardroom.
Hindi mga dokumento ng kumpanya ang lumabas—kundi ang malinaw na audio-video recording mula sa nakatagong security camera ng honeymoon suite kagabi. Ang bawat kataga, ang bawat halakhak, ang plano nilang pagnakawan ako at palayasin pagkatapos ng kasal, at ang kanilang pagtataksil ay umalingawngaw sa buong silid.
Kasabay nito, bumukas ang mga pinto ng boardroom. Pumasok si Attorney Gomez kasama ang anim na unipormadong opisyal ng National Bureau of Investigation at pulisya.
“Bianca Ramos, Rafael Alcantara,” anunsyo ng hepe ng pulisya, “Inaaresto kayo sa mga kasong Corporate Fraud, Qualified Theft, Estafa, at Conspiracy to Defraud.”
Nanginginig na tumayo si Bianca, naghisterikal. “Mara! Sandali! Pakinggan mo muna ako! Ginawa ko lang ‘yon dahil—”
“Tumahimik ka, Bianca,” putol ko sa kanya, ang boses ko ay matalim gaya ng punyal. “Tinrato kitang kapatid. Binigyan kita ng posisyon, tiwala, at yaman. Ngunit mas pinili mong maging ahas.”
Bumaling ako kay Rafael na ngayon ay maputla at nanlalambot ang mga tuhod, tila hindi makapaniwala sa bilis ng pagguho ng kanyang mundo. Lumuhod siya sa aking harapan, pilit na inaabot ang laylayan ng aking damit.
“Mara, patawarin mo ako! Minahal naman kita, nagpadala lang ako sa sulsol ni Bianca! Asawa mo ako, pakiusap!” pagsusumamo niya habang pumapatak ang kanyang mga pekeng luha.
Dahan-dahan akong yumuko at hinawi ang kanyang kamay.
“Wala kang asawa rito, Rafael,” bulong ko sa kanyang mukha nang may matigas na ngiti. “Dahil ang pinakasalan mo kahapon ay isang simpleng seremonya na walang pirma ng opisyal na huwes. Hindi ko kailanman isinumite ang dokumento. Sa batas, isa ka lamang estranghero na nagnakaw sa aking pamamahay.”
Bakas ang matinding lagim at kawalan ng pag-asa sa mukha ni Rafael nang ikabit ng mga pulis ang posas sa kanyang mga kamay. Hinila sila palabas ng silid habang nagwawala si Bianca at sumisigaw ng kung anu-anong pagbabanta, habang si Rafael ay nakatungo sa matinding kahihiyan sa harap ng mga camera ng media na nag-aabang sa labas.
Nang muling tumahimik ang buong boardroom, lumapit si Attorney Gomez at inilapag ang mga opisyal na dokumento ng kumpanya.
“Ligtas na ang lahat ng ari-arian, Mara. Ikaw pa rin ang nag-iisang may-ari ng buong imperyo.”
Tumingin ako sa malawak na tanawin ng lungsod mula sa salaming bintana. Ang bitag na inilaan nila para sa aking pagbagsak ang mismong naging kulungan na sumira sa kanilang buhay.
Huminga ako nang malalim, inayos ang aking kwelyo, at tumayo nang may buong dangal.
“Magandang simula para sa isang bagong kabanata,” bulong ko sa aking sarili, handang pamunuan ang aking kinabukasan nang mag-isa at walang sinumang makakayang manlinlang muli.
