Ako si Anton. Sa loob ng apat na taon naming pagsasama ng asawa kong si Lira, inialay ko ang buong buhay ko para mabigyan siya ng magandang kinabukasan. Ako ang Regional Manager ng isang malaking kumpanya, kaya madalas akong bumibiyahe sa iba’t ibang lungsod. Lahat ng pagod, lahat ng late-night meetings, lahat ng missed dinners—tinanggap ko nang buong-buo dahil alam kong para sa kanya at sa aming pamilyang bubuo. Nang malaman naming buntis siya sa aming panganay, anim na buwan na ang kanyang tiyan ngayon, doble ang naging kayod ko. Gusto kong bigyan ng kumpletong buhay ang bata, ng matatag na kinabukasan, ng bahay na puno ng pag-ibig.
Isang gabi, Miyerkules, natapos nang maaga ang business trip ko sa Cebu. Imbes na hintayin ang scheduled flight kinabukasan, nag-book ako ng late-night flight pabalik ng Maynila. Sa loob ng eroplano, hindi mapakali ang puso ko sa excitement. Bumili pa ako ng paborito niyang chocolate cake mula sa sikat na bakery sa airport at isang malaking palumpon ng fresh roses na kulay pink—yung paborito niyang kulay. “Surprise ko ‘to sa kanya,” bulong ko sa sarili ko habang nakangiti. Alam kong pagod siya sa pagbubuntis, kaya gusto kong gawing espesyal ang gabi.
Alas-onse y media ng gabi nang makarating ako sa bahay. Tahimik ang buong subdivision. Dahan-dahan kong binuksan ang main door para hindi siya magising. Umakyat ako sa hagdan nang walang ingay, patay ang lahat ng ilaw sa loob. Tanging ang malambot na liwanag mula sa poste sa labas ang tumatagos sa mga bintana ng kwarto. Dahan-dahan kong pinihit ang doorknob ng aming silid.
Noong gabing iyon, naabutan ko ang buntis kong asawa na nakahiga sa dilim. Nakatalikod siya sa pinto at nakaharap sa bintana. Suot niya ang paborito niyang pink silk nightgown na binili ko pa para sa kanya noong nakaraang buwan. Pero mayroong mali. Isang malamig na pakiramdam ang gumapang sa dibdib ko bago ko pa man lubusang maintindihan kung ano ang nakikita ko. Ang lace design na dapat ay nasa dibdib niya ay nasa likuran, at ang maliit na tag ng damit ay nakalabas sa may leeg niya. Baligtad na baligtad ang suot niya.
Ibinaling ko ang tingin ko sa kama. Sa bandang paanan niya, sa puting bedsheet na laging malinis, may malalaking basang mantsa. Kumaba ang dibdib ko. Pumutok na ba ang panubigan niya? ‘Yan ang unang pumasok sa isip ko. Nag-panic ako. Ilalapag ko na sana ang mga bulaklak at cake para buhatin siya papuntang ospital nang biglang napansin ko ang nightstand sa tabi ng kama. Nakatumba ang isang malaking baso ng tubig, at ang laman nito ay tumutulo pa rin papunta sa bedsheet. Hindi iyon panubigan. Natabig lang ang baso.
Bakit siya nakabaligtad ang damit? Bakit natabig ang baso? Bakit magulo ang mga unan sa kabilang gilid ng kama na parang may ibang tao na nakahiga roon kanina? Ang utak ko ay puno ng tanong pero pinipigilan ko ang sarili kong mag-isip ng masama.
At doon… narinig ko ang isang mahina ngunit pamilyar na tunog. Bzzzt. Bzzzt. Isang cellphone ang nag-vibrate. Ngunit hindi ito galing sa ibabaw ng kama. Nagmula ito sa loob ng walk-in closet namin na bahagyang nakaawang ang pinto. Nanlamig ang buong pagkatao ko. Ang utak ko na kanina ay puno ng pagmamahal at pag-aalala ay biglang naging matalas na parang yelo. Hindi siya nagmamadaling nagbihis dahil may emergency. May ibang dahilan.
Inilapag ko nang tahimik ang cake at mga bulaklak sa maliit na mesa malapit sa pinto. Inilabas ko ang cellphone ko, binuksan ang video recorder, at dahan-dahang naglakad papunta sa walk-in closet. Hinawakan ko ang hawakan ng pinto ng closet. Huminga ako nang malalim…

📌 BAHAGI PA LAMANG ITO NG KUWENTO.
1️⃣ I-Like ang post na ito.
2️⃣ Mag-comment ng “YES” kung gusto mong malaman kung ano ang ginawa ni Gabriel sa korte at bakit tuluyang naghirap at nagkahiwa-hiwalay ang pamilya ni Stella sa matinding kahihiyan.
3️⃣ I-tap ang “All comments” at buksan ang reply sa ilalim ng pinned comment para ipagpatuloy ang buong kuwento. 👇 🍄💖💌

Bahagi 2:

 

Huminga ako nang malalim, pinigilan ang panginginig ng aking mga kamay, at buong lakas na hinila pabukas ang pinto ng walk-in closet habang nakatutok ang camera ng aking cellphone.

Bumulaga sa akin ang isang lalaking nakayuko sa likod ng mga nakasabit kong suit jacket, pilit na isinusuot ang kanyang pantalon sa gitna ng dilim. Nang magtama ang liwanag ng screen ko sa kanyang mukha, halos gumuho ang semento sa ilalim ng aking mga paa.

Si Dennis. Ang matalik kong kaibigan mula pa noong kolehiyo, ang ninong na pinili namin para sa bata sa sinapupunan ni Lira, at ang taong pinagkakatiwalaan kong magbantay sa asawa ko tuwing may malayong business trip ako.

“A-Anton…” nauutal na bulong ni Dennis, nanginginig ang mga labi habang nakataas ang dalawang kamay. “Mali ang iniisip mo… maniwala ka—”

“Huwag kang kikilos,” malamig kong wika. Walang lumabas na sigaw mula sa akin, ngunit ang tono ng boses ko ay sapat para mapako siya sa kinatatayuan niya. Ang panlalamig sa aking katawan ay napalitan ng isang mapanganib at tahimik na galit.

Sa ingay ng pinto ng closet, nagising si Lira. Narinig ko ang kaluskos ng kama sa likuran ko.

“Hon? Dennis?” paos niyang tawag bago tuluyang bumukas ang ilaw sa kwarto. Paglingon ko, nakita ko ang pagbuhos ng matinding takot sa kanyang mga mata nang mamataan niya ako. Nanginginig siyang napahawak sa kanyang baligtad na nightgown, pilit itong hinihila na tila maikukubli nito ang katotohanan.

“Anton… bakit ka narito? Akala ko bukas pa…” pautal-utal niyang sabi, tumutulo na ang mga luha bago pa man siya makabuo ng kumpletong paliwanag. “Hindi ‘to totoo, Anton. Nag-usap lang kami. Hinatid lang niya ang mga bitamina ko—”

“Nakatulog kayo habang nag-uusap nang walang saplot, ganoon ba?” itinuro ko ang basang kama, ang tumba na baso sa gulat nang marinig nilang bumukas ang pinto sa ibaba, at ang panlalaking relos ni Dennis na naiwan sa tabi ng nightstand.

Wala sa kanilang nakaimik. Ang katahimikan sa silid ay kasing bigat ng tingga.

Lumapit ako sa kama, dahan-dahan, habang patuloy na nagre-record ang aking telepono. Tiningnan ko ang tiyan ni Lira—anim na buwan ng pangarap, ng pagpupuyat, ng pag-iipon ng bawat sentimo para sa batang inakala kong bubuo sa pamilya ko.

“Kanino ang bata, Lira?” diretsahang tanong ko, walang bahid ng emosyon. “Sabihin mo ang totoo sa harapan ng camera na ‘to, o ipapakita ko ang live video na ‘to sa mga magulang mo at sa buong opisina bago mag-alas dose.”

Napahagulgol si Lira, lumuhod sa gilid ng kama at pilit hinawakan ang laylayan ng pantalon ko. “Patawarin mo ako, Anton… nadala lang kami… nung mga panahong palagi kang wala… pero ikaw ang mahal ko, ikaw ang asawa ko—”

“Sinong ama ng bata?” ulit ko, pilit pinipigilan ang sarili kong mabasag.

Hindi siya makatingin sa akin. Bumaling ang tingin niya kay Dennis, na nakasandal na ngayon sa dingding, tulala at umiiyak sa kahihiyan.

“Si Dennis,” pabulong na pag-amin ni Lira. Ang bawat salita ay parang kutsilyong dahan-dahang bumaon sa puso ko. “Patawarin mo kami…”

Napatango ako nang marahan. Pinatay ko ang video recorder at maingat na in-upload ang file sa aking cloud storage, saka ito ipinadala sa personal kong email. Ibinaba ko ang kamay ko at huminga nang napakalalim—ang pinakamabigat na paghinga sa buong buhay ko.

Hindi ako sumigaw. Hindi ko sinaktan si Dennis, at hindi ko sinaktan si Lira. Alam kong kung gagamitan ko sila ng dahas, ako ang mawawalan ng laban sa batas. Ang pagod at sakripisyo ko sa trabaho ay nagturo sa akin ng isang bagay: sa gitna ng matinding krisis, ang taong kalmado ang laging nananalo.

“May sampung minuto ka para magbihis at lumabas ng bahay ko, Dennis,” sabi ko nang hindi lumilingon sa kanya. “Kung aabutan ka pa rito ng alas dose, tatawagan ko ang security at pulis para sa kasong trespassing.”

Kumaripas ng kilos si Dennis, halos madapa habang isinusuot ang sapatos, at dali-daling bumaba ng hagdan nang hindi man lang lumingon kay Lira.

Naiwan kami ng asawa ko. Nakaluhod pa rin siya, basang-basa ang mukha ng luha.

“Anton, pakinggan mo ‘ko… ‘wag mo kaming pababayaan… buntis ako…” pagsusumamo niya.

“Buntis ka sa anak ng ibang lalaki sa loob ng pamamahay ko,” sagot ko habang kinukuha ang aking maleta na hindi ko pa man nabubuksan. “Bukas ng umaga, darating ang abogado ko kasama ang mga dokumento para sa annulment at pagbawi sa lahat ng joint accounts natin. Ang bahay na ‘to ay nakapangalan sa akin bago pa tayo ikinasal. May hanggang bukas ka ng hapon para mag-impake.”

“Anton, maawa ka naman sa akin!” sigaw niya habang sinusundan ako patungo sa pinto. “Saan ako pupunta?”

Humarap ako sa kanya sa huling pagkakataon. Napatingin ako sa kahon ng chocolate cake at sa palumpon ng kulay pink na rosas na nakapatong pa rin sa mesa sa tabi ng pinto—isang paalala ng lalaking pumasok sa bahay na iyon kanina na puno ng pag-asa at pagmamahal.

Kinuha ko ang mga bulaklak, inihagis ang mga ito sa basurahan sa tapat niya, at kinuha ang susi ng aking kotse.

“Pumunta ka sa ama ng anak mo,” mariin kong sabi bago ko tuluyang isinara ang pinto ng silid.

Bumaba ako ng hagdan, lumabas ng gate, at pumasok sa aking sasakyan. Nang paandarin ko ang makina, doon lamang pumatak ang nag-iisang luha mula sa aking mata. Hindi luha ng panghihinayang sa kanya, kundi luha ng pagluluksa para sa pangarap na binuo ko nang mag-isa.

Pinunasan ko iyon kaagad. Hindi ako nasira ng gabing iyon; sa halip, natapos lamang ang isang malaking kasinungalingan. Sa harap ko ay ang madilim na kalsada ng Maynila, ngunit sa unang pagkakataon matapos ang apat na taon, malinaw na malinaw na ang daang aking tatahakin.