ANG BATANG MANGHUHULA NA PUMASOK SA KAMPO, ITINURO ANG PINAKAMABANGIS NA KAPITAN, AT SINABING SIYA ANG AMA NIYA SA HARAP NG LAHAT
Labinlimang sundalo ang sabay-sabay na humarang sa akin sa gitna ng madilim na training ground.
Tatlo’t kalahating taong gulang lang ako noon.
Yakap ko ang maliit kong backpack na hugis pagong.
Basang-basa ang tsinelas ko sa putik. Nanginginig ang mga tuhod ko. Pero hindi ako umiyak.
Sabi ni Lolo Nardo, kapag nakita ko raw ang lalaking may itim na dragon sa kaliwang braso, huwag akong uurong.
Kahit nakakatakot siya.
Kahit parang hindi siya marunong ngumiti.
Kahit hindi niya ako paniwalaan.
Sa harap ko, huminto ang pinakamatangkad na lalaki sa buong kampo.
Malapad ang balikat niya. Diretso ang tindig. Tahimik ang lahat nang dumating siya.
Parang siya ang dahilan kung bakit tumigil huminga ang mga tao.
“Bata,” sabi niya. “Sino ka?”
Lumunok ako.
“Hinahanap ko po ang tatay ko.”
May ilang sundalong nagkatinginan.
May isa pang napangiti, pero agad siyang tumuwid nang tumingin sa kanya ang lalaki.
“Sino ang tatay mo?” tanong niya.
“Hindi ko po alam ang pangalan.”
“Paano mo siya makikilala?”
Dahan-dahan kong itinaas ang kamay ko.
Itinuro ko siya.
“May itim po siyang dragon sa kaliwang braso.”
Hindi siya gumalaw.
“Kagaya po ng sa inyo.”
Tumahimik ang buong training ground.
Tiningnan niya ang braso niya. Bahagyang nakalitaw ang dulo ng dragon sa ilalim ng manggas niya.
“Ako si Kapitan Gabriel Dizon,” sabi niya. “At wala akong anak.”
Kumapit ako lalo sa backpack ko.
“Pero sabi ni Lolo Nardo, mukha raw kayong bato, pero may puso.”
Lalong tumigas ang mukha niya.
“Dalhin ang bata sa guard office. Alamin kung paano siya nakapasok.”
Lumapit ang dalawang sundalo.
Umatras ako.
“Hindi po ako masamang bata,” sabi ko. “Naglakad lang po ako. Gutom na rin po ako.”
Biglang kumalam ang tiyan ko.
Malakas.
Sa sobrang tahimik, narinig iyon ng lahat.
May tumawa sa likod.
May isa pang yumuko para itago ang ngiti.
Pero hindi tumawa si Kapitan Gabriel.
“Pangalan?” tanong niya.
“Maya po.”
“Maya ano?”
“Maya lang po muna. Sabi ni Lolo, sapat na raw iyon habang hindi pa ako kinikilala ng tatay ko.”
Isang sundalong malaki ang katawan ang lumapit. May bilog siyang mukha at mabait ang mata.
“Sir,” sabi niya, “baka nawawala lang. Kawawa naman.”
Tumingin ako sa noo niya.
May nakita akong maitim na anino sa pagitan ng kilay niya.
Manipis lang.
Pero gumagalaw.
Kinuha ko ang tatlong lumang barya sa bulsa ng backpack ko. Inilapag ko sa semento.
Tumunog ang mga iyon.
“Kuya,” sabi ko sa kanya, “sa loob po ng tatlong minuto, mapupunit ang pantalon ninyo.”
Napatanga siya.
Pagkatapos, tumawa siya nang malakas.
“Aba, may sariling manghuhula ang kampo ngayon?”
Tumawa ang iba.
“Ako si Junjun,” sabi niya. “Tatlong taon ko nang gamit itong pantalon. Matibay ito.”
Umiling si Kapitan Gabriel.
“Tama na.”
Pero bago pa ako mahawakan ng dalawang sundalo, nadulas si Junjun sa gilid ng training mat.
Kumapit siya sa poste.
Riiiip.
Napunit ang likod ng pantalon niya.
Nanigas siya.
May isang sundalong napahawak sa bibig.
“Junjun,” sabi nito, “kita ang brief mo.”
Sumabog ang tawanan.
Si Junjun, namula hanggang leeg.
Ako, hindi ako tumawa.
Tumingin ako kay Kapitan Gabriel.
Nakatingin din siya sa akin.
Hindi na malamig ang mata niya.
Mabigat na.
Parang bigla niyang naintindihan na hindi ako basta batang naligaw.
“Sumunod ka,” sabi niya.
Dinala niya ako sa kuwarto niya sa ikatlong palapag.
Malinis iyon, pero walang lambot.
Isang kama.
Isang mesa.
Isang upuan.
Isang cabinet.
Pinaupo niya ako sa upuan. Kumuha siya ng maliit na kahon ng gamot.
Doon niya nakita ang mga paa ko.
Puno ng galos. May putik. May paltos sa sakong.
Tumigil ang kamay niya.
Hindi siya nagsalita.
Pero nag-iba ang mukha niya.
Dahan-dahan niyang nilinis ang paa ko.
Mahapdi.
Kinagat ko ang labi ko.
“Umiiyak ka?” tanong niya.
Umiling ako.
“Sabi ni Lolo, anak daw ako ng sundalo. Dapat matapang.”
Bumagal ang kamay niya.
“Sino si Lolo?”
“Si Lolo Nardo po.”
“Nasaan siya?”
“Tumaas na po sa liwanag.”
Kumunot ang noo niya.
“Anong ibig sabihin nun?”
“Hindi ko po alam. Basta sabi niya, kapag nakita ko na kayo, hindi na niya kailangang manatili.”
Matagal niya akong tiningnan.
“Maya,” sabi niya, “bakit mo sinasabing ako ang tatay mo?”
Hinila ko ang manggas niya pababa.
“Dahil may dragon po kayo.”
“Maraming tao ang may tattoo.”
“Pero kayo lang po ang may lumang marka sa ilalim ng dragon,” sabi ko. “Sabi ni Mama, nakuha ninyo iyon noong gabing iniwan ninyo siya sa tabing-ilog.”
Biglang nawala ang kulay ng mukha niya.
Hindi siya nakapagsalita.
May kumatok nang malakas.
Pumasok si Junjun, nakasuot na ng bagong pantalon. Hindi na siya tumatawa.
“Sir,” sabi niya. “Pinapatawag po kayo ng Colonel. Tungkol po sa bata.”
Tumayo si Kapitan Gabriel.
“Bantayan mo siya.”
Pagkalabas niya, lumapit si Junjun sa akin.
“Maya,” bulong niya, “totoo ba talaga ang hula mo?”
Tumango ako.
“Pwede mo bang hulaan kung kailan ako magkaka-girlfriend?”
Tiningnan ko ulit ang noo niya.
Mas maitim na ang anino.
“Kuya Junjun,” mahina kong sabi, “mamayang alas-tres, huwag kang lalabas sa Gate Three.”
Natahimik siya.
“Bakit?”
“May mangyayari sa ulo ninyo.”
Napaatras siya.
“May package lang akong kukunin sa bayan.”
“Mas lalo po kayong huwag umalis.”
Kinabukasan, nagising ako sa sigawan.
Bumukas ang pinto.
Hingal na hingal ang isang sundalo.
“Sir! Si Junjun! Dinala sa infirmary! Sa daan papuntang bayan!”
Tumakbo si Kapitan Gabriel.
Sumunod ako.
Sa infirmary, nakita ko si Junjun sa kama. May benda ang ulo. Nanginginig siya, pero gising.
Lahat ay nakatingin sa akin.
Hinawakan ko ang laylayan ng uniporme ni Kapitan Gabriel.
“Tay,” bulong ko.
Napalingon siya.
Hindi niya ako pinagsabihan.
Hindi niya rin ako itinama.
“Hindi po iyon aksidente.”
Nanigas ang mukha niya.
“May nagtulak po sa kanya.”
Biglang nawala ang ilaw sa buong infirmary.
Sa dilim, may kumalansing na bakal sa likod ng pinto.
At doon nagsimula ang lahat.
📌 BAHAGI PA LAMANG ITO NG KUWENTO.
1️⃣ I-Like ang post na ito.
2️⃣ Mag-comment ng “YES” kung gusto mong malaman kung ano ang ginawa ni Gabriel sa korte at bakit tuluyang naghirap at nagkahiwa-hiwalay ang pamilya ni Stella sa matinding kahihiyan.
3️⃣ I-tap ang “All comments” at buksan ang reply sa ilalim ng pinned comment para ipagpatuloy ang buong kuwento. 👇 🍄💖💌
Part2:
Bago pa man makakilos ang sinuman, naramdaman ko ang isang malaking kamay na humila sa akin papasok sa ilalim ng metal na mesa ng doktor.
Amoy pulbura at sabon ang dibdib niya. Si Kapitan Gabriel.
“Huwag kang gagalaw,” bulong niya. Napakababa ng boses niya, pero matatag. Parang pader na hindi matitibag ng kahit anong bagyo.
*Click.*
Ang tunog ng pamilyar na baril. Hindi sundalo ang pumasok. Dalawang lalaking nakaitim na bonete ang sumulpot mula sa emergency exit, may hawak na mga patalim at silenced pistol. Diretsong lumapit ang isa sa kama ni Junjun—hindi para magnakaw, kundi para tapusin ang sinimulan nila.
Sa dilim, muling umilaw ang paningin ko. Hindi mata ang gamit ko kundi ang kakaibang kirot sa gitna ng aking noo. Nakita ko ang anino ng bakal na tutusok sa leeg ni Junjun sa loob ng limang segundo.
“Tay!” sigaw ko sabay sipa sa botelya ng alcohol sa sahig. “Sa kaliwa! Babarilin si Kuya Junjun!”
Hindi nagdalawang-isip si Kapitan Gabriel. Parang kidlat siyang sumugod mula sa ilalim ng mesa. Isang marahas na kalabog ang sumunod. Narinig ko ang lagutok ng buto, ang pagtalsik ng baril, at ang ungol ng lalaking ibinalibag niya sa sahig. Ang pangalawang salarin ay nagtangkang bumaril, ngunit pumasok na ang mga bantay mula sa pasilyo dala ang mga emergency light.
Nang lumiwanag, nakalugmok ang dalawang armado sa paanan ni Gabriel. Hinihingal ang Kapitan, may bahagyang hiwa sa kanyang pisngi, pero ang unang hinanap ng mga mata niya ay ako.
“Maya!”
Mabilis akong gumapang palabas ng mesa at tumakbo sa kanya. Buong lakas kong niyakap ang binti niya. Sa unang pagkakataon, lumuhod ang pinakamabangis na kapitan ng kampo sa maruming semento at hinawakan ang magkabilang balikat ko. Nanginginig ang mga kamay niya.
“Sino ang nagpadala sa kanila?” tanong ng sumugod na si Major Alcantara, ang kanang kamay ng Colonel.
Tumingin ako sa Major. Sa ibabaw ng kanyang dibdib, may nakita akong itim na usok na may hugis ng ahas. Kumakalat ito papunta sa kanyang bulsa.
“Hawak niya po ang papel,” kusa kong nasambit, nanginginig ang tinig ko. “Ang papel na kinuha sa bag ni Kuya Junjun. Ang listahan ng mga armas na ibinenta sa labas.”
Nanlaki ang mga mata ni Major Alcantara. “Ano? Nababaliw na ba ang batang ito?!”
“Ilabas mo ang nasa bulsa mo, Major,” malamig na utos ni Gabriel. Tumayo siya, itinago ako sa likuran ng kanyang malapad na likod.
“Kapitan, maniniwala ka ba sa isang batang pulubi kaysa sa kapwa mo opisyal?!” bulyaw ni Alcantara habang dahan-dahang umaatras ang kamay sa kanyang holster.
“Sabi ko, ilabas mo.”
Hindi na nakasagot ang Major. Mabilis niyang binunot ang kanyang baril, ngunit mas mabilis si Gabriel. Isang putok ang bumasag sa katahimikan—tinamaan sa balikat si Alcantara bago pa man niya maikasa ang gatilyo. Nalaglag mula sa kanyang bulsa ang isang duguang sobre.
Ang sobreng iyon ang lihim na kinukuha ni Junjun sa bayan bago siya hinarang sa tulay. Ang mismong ebidensya na nagpatunay na ang mga opisyal sa itaas ang nagpapalabas ng mga bala at armas ng pamahalaan.
Nang gabing iyon, naging impyerno ang kampo. Dinakip ang mga kasabwat, hinalughog ang mga barracks, at napatunayan ang lahat ng sinabi ko.
Kinaumagahan, payapa na ang paligid. Ang sikat ng araw ay tumagos sa bintana ng opisina kung saan pormal na tinawag si Gabriel ng bagong pamunuan.
Nasa labas ako, nakaupo sa sementadong bench, hawak ang malamig na juice na ibinigay ng mga sundalo. Wala nang tumatawa sa akin. Bawat dumaang unipormado ay yumuyukod nang bahagya, may takot at matinding respeto sa batang may hawak ng mga lihim ng tadhana.
Lumabas si Gabriel mula sa opisina. Tinanggal niya ang kanyang beret at naglakad palapit sa akin.
“Maya.”
Tumingala ako. “Tay?”
Naupo siya sa tabi ko. Kinuha niya mula sa bulsa niya ang isang lumang litrato na kupas na ang kulay. Isang babaeng nakangiti sa tabing-ilog, may bulaklak sa buhok.
Ang nanay ko. Si Elena.
“Noong gabing iniwan ko siya sa ilog,” mahinang sabi ni Gabriel, basag ang matigas niyang tinig, “inutusan akong sumabak sa isang misyon na walang kasiguraduhang mabubuhay ako. Ayaw ko siyang madamay sa mundong ito. Nalaman ko na lang pagbalik ko makalipas ang isang taon, nasunog ang baryo nila at wala nang natira.”
Tumingin siya sa akin, dumudulas ang luha sa pisngi ng lalaking kinatatakutan ng buong dibisyon.
“Hindi ko alam na nagbunga ang pag-ibig namin. Hindi ko alam na may iniwan siyang buhay sa mundong ito.”
“Alam po ni Lolo Nardo,” sabi ko habang pinupunasan ang luha niya gamit ang maliit kong daliri. “Sabi ni Nanay bago siya natulog nang matagal, huwag daw akong magagalit sa inyo. Kasi ang dragon daw sa braso mo, hindi para manakit. Para raw ipagtanggol ang mga taong mahal mo.”
Yumuko si Gabriel at hinila ako sa isang mahigpit na yakap. Sa dibdib niya, narinig ko ang tibok ng puso niyang matagal nang naging bato—ngunit ngayon ay muling tumitibok, buo at buhay.
“Wala ka nang ibang pupuntahan, Maya,” bulong niya sa buhok ko. “Dito ka na. Sa tabi ko.”
Makalipas ang ilang linggo sa parade grounds, nakahanay ang buong batalyon sa ilalim ng sumisikat na araw.
Nasa pinakaharap si Kapitan Gabriel Dizon, suot ang kanyang pinakamaayos na gala uniform. Sa kaliwang kamay niya, mahigpit niyang hawak ang maliit kong kamay. Suot ko ang isang munting bersyon ng fatigue jacket na may nakatahing pangalan sa dibdib: **MAYA DIZON**.
Sumaludo si Junjun mula sa linya, may benda pa sa noo ngunit may malawak na ngiti sa labi. Sabay-sabay na sumaludo ang daan-daang sundalo—hindi lamang sa kanilang pinuno, kundi sa munting anghel na nagligtas sa kanilang kampo.
Tumingala ako sa maaliwalas na langit.
Doon, sa pagitan ng mga puting ulap, naramdaman ko ang ngiti ni Lolo Nardo at ang mahinang bulong ni Nanay na humalik sa hangin:
*Nasa ligtas ka nang mga kamay, anak. Natagpuan mo na ang iyong tahanan.*